jigarshayar

વ્યથાની આગમાં જો સાવ હું ઠરી ગયો હોત, તો શ્વાસોના વહેણ પહેલાં જ હું મરી ગયો હોત. મને ઘાયલ કર્યો છે એણે જ, જે શ્વાસ હતા મારા, જો હોત દુશ્મન કોઈ, તો રસ્તો હું ભૂલી ગયો હોત. છુપાવી છે મેં ભૂલોની બધી પીડાઓ હાસ્યમાં, જો રડી પડ્યો હોત, તો જમાનો ડરી ગયો હોત. ફક્ત આ શ્વાસનો કાટમાળ હવે ઊંચકીને ફરું છું હું, જો હોત કોઈ કિનારો મોતનો, તો તરી ગયો હોત. પીડાને ઘૂંટડે-ઘૂંટડે પીને 'જિગર' જીવ્યો છે અહીં, ન હોત જો આ ગઝલ, તો ક્યારનોય મરી ગયો હોત. ~ jigarshayar ✍️ સ્વાગત છે તમારા સૌનું jigarshayar.in ના આ અંતરંગ કક્ષમાં. આજે અહી કોઈ શાબ્દિક ઔપચારિકતા નથી, પણ એક એવી વેદનાનો ઉઘાડ છે જેણે મારા અસ્તિત્વને છિન્નભિન્ન કરી નાખ્યું છે. ક્યારેક કાગળ પર માત્ર શાહી નથી ઢોળાતી, પણ હૃદયની શિરાઓમાંથી ધગધગતું રક્ત ટપકે છે. ગઝલ એ કોઈ નિરાંતના સમયે લખાયેલી માત્ર શબ્દોની ગોઠવણ નથી હોતી; એ તો જીવતેજીવ સળગતી ચિતા પર બેસીને, પોતાની જ અર્થી ઉઠતાં જોઈને ગાયેલું મરશિયું છે. આજે જે ગઝલ હું તમારી સમક્ષ મૂકી રહ્યો છું, એ માત્ર એક રચના નથી, એ મારા ખંડિત શ્વાસોનો દસ્તાવેજ છે. ચાલો, આજે હું જ તમને મારા આ શબ્દોની ભીતર...

ચીંથરાં સળગાવીને નવું આકાશ લઈએ, ચાલ, એ જૂની ગલીનો શ્વાસ બદલી લઈએ! કાચના ટુકડા હતા જે પાછલા રસ્તે, એ બધી ધૂળ ખંખેરી, પ્રવાસ બદલી લઈએ. કોણ સંતાયું હતું એ બંધ બારીમાં? છોડ એ વહેમો, હવે ઇતિહાસ બદલી લઈએ. ભીખમાં માગ્યો નથી આ તડકો અમે, ખુદ બળીને ચાલ, આભનો મિજાજ બદલી લઈએ! કોઈના હોવા ન હોવાથી 'જીગર' શું થાય? બંધ કર પુસ્તક, હવે આખું પ્રકરણ બદલી લઈએ! ~ jigarshayar ✍️

નથી આ શ્વાસના પુંજે કોઈ કેવળ મૃગજળનો ખેલ, મેં ખુદના જ અસ્તિત્વના કિલ્લા અહીં અણઘડ ચણાવ્યા છે. ભલે આખી સૃષ્ટિ કહે છે કે સત્ય છે કેવળ મૌન, મેં શબ્દોના ચીરા પાડીને ભીતરના તથ્યો રણકાવ્યા છે. ગગન પણ ઝૂકીને પૂછે છે હદ મારી તરસની હવે, મેં શૂન્યના તળિયે જઈને અમૃતના ઝરા સળગાવ્યા છે. અધૂરી મંજિલોને વળગી રહેવાની આદત નથી મુજને, મેં રસ્તાઓનાં વળાંકોને આઠ દિશાના નામ ગણાવ્યા છે. પડછાયા પણ હવે તો શોધે છે રસ્તો મારી ઓળખનો, જિગર, મેં કાળના કપાળે અકબંધ હસ્તાક્ષર લખાવ્યા છે. ~ jigarshayar ✍️  આજે મારે મારી એક એવી રચના વિશે વાત કરવી છે, જે માત્ર શબ્દોની ગોઠવણ નથી, પરંતુ મારા અસ્તિત્વના અતળ ઊંડાણમાંથી, પીડા અને પરમ સત્યના મંથનમાંથી ઉદ્ભવેલો એક નાદ છે. જ્યારે કાગળ પર કલમ ચાલી, ત્યારે એ માત્ર શાહી નહોતી, પણ ભીતર પડેલા કેટલાક ઘાવ અને એમાંથી જન્મેલી સમજણનો સ્ત્રાવ હતો. ચાલો, આજે મારી આ પંક્તિઓના ગર્ભમાં છુપાયેલા દર્દ અને સત્યને જરા વધુ નજીકથી અનુભવીએ. નથી આ શ્વાસના પુંજે કોઈ કેવળ મૃગજળનો ખેલ, મેં ખુદના જ અસ્તિત્વના કિલ્લા અહીં અણઘડ ચણાવ્યા છે. જીવન અને આ શ્વાસોચ્છ્વાસની પ્રક્રિયા માત્ર એક આભાસ કે મૃગજળ (Mir...

ક્યારેક કાગળ પર ઉતરેલા શબ્દો માત્ર ગઝલ નથી હોતા, પણ ભીતર ચાલી રહેલા કોઈ ભયાનક યુદ્ધનો ચિતાર હોય છે. આજે હું મારી પોતાની આ ગઝલ તમારી સાથે વહેંચી રહ્યો છું, પણ માત્ર શબ્દોથી નહીં, એની પાછળ છુપાયેલી મારી અંગત વેદનાઓ, મારા અનુભવો અને મારી વિચારધારા સાથે. ચાલો, મારી કલમની આ સફરમાં આજે હું તમને મારા મનની ભીતર લઈ જાઉં. અરીસામાં જે રોજ મને ઘૂરી રહ્યો છે, એ ચહેરાની હકીકત કોની છે? હું તો ક્યારનોય હારી ચૂક્યો છું, તો પછી આ જીવવાની આદત કોની છે? આ શેર મેં એ મનોસ્થિતિમાં લખ્યો છે જ્યારે હું મારી પોતાની જાતથી સાવ અજાણ્યો થઈ ગયો હતો. ઘણીવાર હું અરીસા સામે ઊભો રહું છું, ત્યારે મને મારો જ ચહેરો કોઈ પારકા માણસ જેવો લાગે છે. અંદરથી હું સંપૂર્ણપણે તૂટી ચૂક્યો છું, સંજોગો સામે હથિયાર હેઠાં મૂકી દીધા છે. છતાં, રોજ સવારે ઊઠીને શ્વાસ લેવાની અને જિંદગી ઢસડવાની આ જે યાંત્રિક પ્રક્રિયા ચાલી રહી છે, તે મને ખુદને સવાલ કરવા મજબૂર કરે છે કે ખરેખર આ શરીરમાં કોણ જીવી રહ્યું છે? આ જીવવાની આદત હવે મારી તો નથી જ રહી. ઘર બળીને ખાખ થયું, ત્યારે આખો જમાનો તમાશો જોતો રહ્યો, હવે રાખની ઢગલી ફંફોળીને પૂછે છે લોકો કે, આ મિલકત કોન...

ખતાના શોકની અંતિમ મજલ અકસર હસાવે છે, રડ્યો ના હું, બસ એક હાસ્ય જન્મી ગયું નદામત માં! કરે છે વાર છાતી પર છતાંયે સ્મિત રાખે છે, ગજબની સાદગી મેં જોઈ છે લોકોની નિયત માં! ખુદા સમજીને જેની ઉંમર આખી બંદગી કીધી, ફકત પથ્થર જ નીકળ્યો એ મારી આખી ઈબાદત માં! નથી રાખી તમન્ના મેં કદી કોઈ સહારા ની, હું મારો હાથ પકડીને જ ચાલ્યો છું મુસીબત માં! કબર પર મારી એણે રડીને એટલું જ કીધું 'જિગર', બહુ સસ્તો માણસ હતો, પણ મોંઘો પડી ગયો મૈયત માં! ~ jigarshayar ✍️  નમસ્કાર મિત્રો. jigarshayar.in ના આ મંચ પર આપ સૌનું ફરી એકવાર સ્વાગત છે. જીવન એક એવી અકળ અને વળાંકોથી ભરેલી સફર છે, જ્યાં ક્યારેક સંબંધોના રસ્તાઓ પર માણસ પોતાની જાતને જ ખોઈ બેસે છે, તો ક્યારેક પોતાની જ ભીતર એક આખો અફાટ દરિયો શોધી લે છે. શબ્દો મારા માટે માત્ર અભિવ્યક્તિનું માધ્યમ નથી, પરંતુ શ્વાસોશ્વાસની પ્રક્રિયા સમાન છે. એક શાયર જ્યારે કલમ ઉપાડે છે, ત્યારે તે માત્ર કાગળ પર શાહી નથી ઢોળતો, પરંતુ પોતાના લોહીથી પોતાના અનુભવોને આકાર આપે છે. આજે જે ગઝલ હું તમારી સમક્ષ મૂકી રહ્યો છું, તે કોઈ એક દિવસની નીપજ નથી, પરંતુ વર્ષો સુધી માણસોને, તેમની નિયતને અને...

કહેવાય છે કે જ્યારે શબ્દો થાકી જાય છે, ત્યારે મૌન બોલવાનું શરૂ કરે છે. પણ જ્યારે એ મૌન પણ અસહ્ય બની જાય, ત્યારે જન્મે છે એક ગઝલ. આજે મારે એવી જ એક રચના વિશે વાત કરવી છે જે માત્ર કાગળ પર ઉતરેલા અક્ષરો નથી, પણ મારા અસ્તિત્વના વણઉકેલ્યા પ્રશ્નોનો એક અરીસો છે. દ્રશ્ય અને અદ્રશ્યની વચ્ચે આંખમાં જે રમી રહ્યું છે, એ દ્રશ્ય શું હશે? તું નથી તો પછી આ જીવવાનો તર્ક શું હશે? ગઝલની શરૂઆત જ એક ભયાનક ખાલીપાથી થાય છે. આપણે ઘણીવાર ભીડમાં હોઈએ છીએ, છતાં આંખો સામે એક જ ચહેરો અથવા એક જ દ્રશ્ય સતત રમી રહ્યું હોય છે. એ દ્રશ્ય કદાચ વીતેલી કોઈ ક્ષણનું છે અથવા તો કદાચ ક્યારેય પૂરી ન થનારી કોઈ ઈચ્છાનું. જ્યારે કોઈ ખાસ વ્યક્તિ જીવનમાંથી જતું રહે છે, ત્યારે સૌથી મોટો પ્રશ્ન 'તર્ક'નો ઊભો થાય છે. લોજિક શું છે આ શ્વાસ લેવાનું? જો ગંતવ્ય જ નથી, તો રસ્તા પર ચાલવાનો અર્થ શું? સમય: મલમ કે મીઠું? ખુલ્લા જખ્મો પર સમયનું મીઠું ભભરાવી દીધું, ખબર નહોતી કે આ મલમનો અર્થ શું હશે? દુનિયા કહે છે કે સમય દરેક ઘાને રુઝાવી દે છે. પણ શું ખરેખર એવું હોય છે? ઘણીવાર સમય ઘા રુઝાવવાને બદલે તેને વકરતો કરે છે. અહીં 'મીઠું' શબ...